[happily never after] ♥

[happily never after] ♥
Amber is een jong meisje
dat een ongelooflijk moeilijke
jeugd tegemoet gaat.
Nadat ze haar moeder verloor
in een vreselijk verkeersongeluk,
verandert haar vader stilletjes aan
in een vreselijke, angstaanjagende man.
In een paar jaar tijd is hij iemand anders
geworden, ze herkent hem niet meer.
Amber wordt bang van haar vader,
ze kan nooit iets goed doen in zijn ogen.
Op school heeft Amber niet veel vrienden,
iedereen vindt haar een freak.
Het enige lichtpuntje in haar leven is
haar oudere broer Tyler, die haar door
dik en dun steunt en probeert te helpen
bij alles wat ze moet doorstaan.
Zal ze er ooit in slagen gelukkig te zijn?
Zal ze ooit vriendschap of liefde kennen?

geschreven door: Lienke.


[ Ajouter un commentaire ] [ 7 commentaires ]

# Posté le lundi 01 décembre 2008 15:09

Modifié le samedi 20 décembre 2008 08:57

één

één



Een grijze Volkswagen Touran rijdt op de autosnelweg. Op de achterbank zit een klein meisje van een jaar of tien met een roze teddybeer in haar handen. Haar grote broer, Tyler, zit naast haar en staart uit het raam. Geluidloos kruipt ze wat dichter bij hem en schreeuwt luid in zijn oor. Hij schrikt zich rot en begint haar te kietelen. Het meisje krijst het uit van het lachen, ze heeft ongelooflijk veel plezier! “AMBER,” roept haar vader kwaad, “kan het daar wat rustiger! Ik probeer me te concentreren op de weg!”
Amber snapt niet waarom haar vader plots zo roept. Ze heeft toch niet in zijn oor geroepen? Braafjes zet ze zich weer op haar plaats en maakt haar gordel weer vast. Papa mag niet kwaad zijn, denkt ze, dat vind ik niet leuk. Ze kijkt uit het raam en hoort haar moeder een liedje neuriën. Ze herkent het niet, maar ze vindt het prachtig. Plotseling hoort Amber een luide knal voor hen, ze kijkt door de voorruit en ziet een vrachtwagen op een auto botsen. Haar vader remt als een gek, om zo de brokstukken proberen te ontwijken. Ze hoort de banden piepen, voelt hoe de wagen in het rond begint te tollen en dan wordt alles zwart.



[ Ajouter un commentaire ] [ 9 commentaires ]

# Posté le lundi 01 décembre 2008 15:37

twee

Iedereen komt naar Amber toe, geeft haar een hand of aait eens over haar hoofd. Haar broer en vader staan naast haar en bij hen doen ze net hetzelfde. Een beetje later zit iedereen neer, de plechtigheid begint. Met z'n drieën gaan ze naar drie lege plaatsen vooraan, zetten zich neer en wachten tot het eerste liedje gedaan is. De priester stapt naar voren en begint te vertellen. Amber hoort wel dat er allerlei dingen gezegd worden, maar ze beseft niet echt wat er gebeurt. Een week geleden zat ze nog veilig bij haar volledige gezin in de auto. Nou ja, zo veilig waren ze blijkbaar niet geweest. Na het ongeluk wachtten ze met z'n drieën ongeduldig op resultaat van de dokters.
“Meneer, het spijt me, uw vrouw heeft het niet gehaald.
We hebben alles gedaan wat we konden, maar het was helaas te laat.”
Met die woorden kwam de dokter in de witte jas naar hen toe. Amber begreep het niet zo goed, was haar mama voorgoed weg? Hoe kon ze weg zijn, ze hoort er te zijn! Nu, een week later, zitten ze hier allemaal in de kerk om afscheid te nemen van haar lieve mama. Amber denkt terug aan de vrolijke tijden met haar, ze is diep in gedachten verzonken. Maar dan plots hoort ze een liedje, hetzelfde liedje dat haar mama neuriede in de auto net voor het gebeurde. Dat liedje was het laatste geweest dat haar moeder ooit zou horen. Amber krijgt het opeens vreselijk koud, een rilling kruipt over haar rug.
“Mama,” fluistert ze terwijl een traan over haar wang rolt.


twee
[ Ajouter un commentaire ] [ 12 commentaires ]

# Posté le lundi 01 décembre 2008 16:22

Modifié le mardi 02 décembre 2008 10:37

drie


4 jaar later

Amber staart voor zich uit, haar keel is droog, ze kan niet slapen. Ze kijkt even naar het bed naast het hare en ziet dat Tyler vredig slaapt. Voorzichtig duwt ze de deken van zich af en stilletjes gaat ze naar het kastje waar ze altijd een bekertje water zet voor het geval ze in het midden van de nacht dorst zou krijgen. Ze slurpt het helemaal leeg en zet het voorzichtig terug op de kast. De deur staat op een kier en ze hoort stemmen beneden. Ze stapt de gang op en sluipt de trap af, ze volgt de stemmen tot in de woonkamer en ziet dat de televisie aanstaat. Haar vader ligt in de zetel te slapen en op het scherm ziet ze haar moeder lachen. Ze draagt een prachtig wit kleed, haar trouwkleed. Wat zag ze er mooi uit toen, zo vredig, zo levendig.
Vandaag is het exact vier jaar geleden dat het ongeval gebeurde... Amber kijkt terug naar haar vader, hij ziet er zo rustig uit als hij slaapt. Net of alles nog hetzelfde gebleven is, net alsof er nooit iets veranderde. Deze man, dit is haar vader, niet die persoon die ze amper ziet. Niet de man die nooit meer thuis is, niet de man die hen amper in de ogen kijkt... Ze mist hem, ze kruipt de zetel in en vleit zich zachtjes neer in haar vaders armen. Ze voelt hoe hij wakker schrikt en kijkt hem lief aan. Hij ziet er doodmoe uit, hij zet zich een beetje rechter en duwt Amber zachtjes van zich af. Hij kijkt haar diep in de ogen, en ze ziet terug die persoon die ze amper nog herkent als haar vader. Ze wil weg, weg van hem. Ze wil iets zeggen dat alles beter maakt, dat al de pijn doet weggaan, maar het is al te laat.
[ Ajouter un commentaire ] [ 10 commentaires ]

# Posté le mardi 02 décembre 2008 16:09

vier


“Wat doe jij hier nou? Jij moest al lang in je bed liggen!”
“Ik kon niet slapen, papa.”
Bij het woord 'papa', kijkt hij een beetje verdwaasd. Het lijkt alsof hij zich amper herinnert dat hij kinderen heeft.
“Ga slapen! Nu meteen,” zegt hij kortaf.
“Ja, papa. Het spijt me...”
Ze zet zich recht en stapt naar de trap, onderweg hoort ze haar vader nog iets mompelen dat leek op 'ondankbaar wicht', maar dat zal wel verbeelding geweest zijn. Wanneer Amber de slaapkamer binnenkomt, stapt ze naar Tylers bed en gaat zitten. Doordat de matras een beetje inzakt, wordt hij wakker.

“Ik mis mam,” zegt Amber terwijl hij zich wat rechter zet.
“Meisje toch,” zegt hij lief voor hij haar een knuffel geeft.
“Tyler,” begint Amber, “wat was dat liedje dat ze neuriede voor het ongeval? Dat liedje dat vier jaar geleden op de begrafenis ook gedraaid werd?”
Het is even stil, maar dan antwoordt hij met trillende stem: “Dat liedje, was mams lievelingsliedje. Het heet Dust in the Wind van Kansas.”

Eindelijk, na zoveel jaren weet ze de naam en artiest. Al vier jaar lang zit dat liedje steeds te spelen in haar achterhoofd. Ze heeft het altijd al willen weten, alsof het de leegte die haar moeder achterliet een beetje compleet zou maken. Maar nu ze het eindelijk weet, voelt ze zich helemaal niet beter. Integendeel, doordat ze daarnet haar moeders glimlach op het televisiescherm zag, voelt ze zich nog slechter. Ze voelt tranen opwellen, ze legt haar hoofd op Tylers schouder en laat de tranen vloeien.
“Waarom moest ze gaan, Ty,” vraagt ze huilend.
“Ik weet het niet, misschien was het omdat God haar dichter bij hem wou? Dat is begrijpelijk, ze was zo'n engel” antwoordt hij.
“Misschien...”
God is een egoïstische klootzak, denkt Amber.
vier
[ Ajouter un commentaire ] [ 11 commentaires ]

# Posté le jeudi 04 décembre 2008 15:55